سالهاست که دل و دیده ام را به طوفان بلا سپرده ام. سالهاست که در پشت میله های یاس و ناامیدی به انتظار نشسته ام و دیگر مرا از مرگ هراسی نیست.

نقرین بر عشق ـ نفرین بر آشنایی ـ نفرین بر دل و نفرین بر آن روزی که بال و پرم در نگاه جادویی ات زنجیر شد و تو نفهمیدی ـ نفهمیدی و حتی حس نکردی که.....

عشق یعنی تو بسوزانی مرا                                عشق یعنی سایه بانم من تورا

عشق یعنی بشکنی قلب مرا                              عشق یعنی می پرستم من تورا

عشق یعنی آن نخستین حرف ها                         عشق یعنی در میان برف ها                          

عشق یعنی یاد آن روز نخست                               عشق یعنی هرچه در آن یاد توست

عشق یعنی تک درختی در کویر                             عشق یعنی عاشقانی سربه زیر

عشق یعنی بگذری از هفت خان                           عشق یعنی آرش و تیر و کمان  

آسمان همچو صفحه ی دل من

          روشن از جلوه های مهتابست

                    امشب از خواب خوش گریزانم

                               که خیال تو خوشتر از خوابست

                                     خیره بر سایه های وحشی بید

                              میخزم در سکوت بستر خویش 

            باز دنبال نغمه ی دلخواه

    مینهم سر بروی دفتر خویش

               تن صدها ترانه می رقصد

                                دربلورظریف آوایم      

                                            لذتی ناشناس و رویا رنگ

                                                         می دود همچو خون به رگ هایم 

كوهنوردي مي‌‌خواست به قله‌ای بلندی صعود كند. پس از سال‌ها تمرين و آمادگي، سفرش را آغاز كرد. به

صعودش ادامه داد تا اين كه هوا كاملا تاريك شد. به جز تاريكي هيچ چيز ديده نمي‌شد. سياهي شب همه جا

را پوشانده بود و مرد نمي‌توانست چيزي ببيند حتي ماه و ستاره‌ها پشت انبوهي از ابر پنهان شده بودند.

كوهنورد همان‌طور كه داشت بالا مي‌رفت، در حالي كه چيزي به فتح قله نمانده بود، پايش ليز خورد و با

سرعت هر چه تمام‌تر سقوط كرد. سقوط همچنان ادامه داشت و او در آن لحظات سرشار از هراس، تمامي

خاطرات خوب و بد زندگي‌اش را به ياد مي‌آورد. داشت فكر مي‌‌كرد چقدر به مرگ نزديك شده است كه ناگهان

دنباله طنابی که به دور كمرش حلقه خورده بود بين شاخه های درختی در شيب کوه گير کرد و مانع از سقوط

کاملش شد. در آن لحظات سنگين سكوت، که هيچ اميدی نداشت از ته دل فرياد زد: خدايا كمكم كن !

ندايي از دل آسمان پاسخ داد از من چه مي‌خواهي؟

- نجاتم بده خدای من!

- آيا به من ايمان داري؟

- آري. هميشه به تو ايمان داشته‌ام

- پس آن طناب دور كمرت را پاره كن!

كوهنورد وحشت كرد. پاره شدن طناب يعني سقوط بي‌ترديد از فراز كيلومترها ارتفاع. گفت: خدايا نمي‌توانم.

خدا گفت: آيا به گفته من ايمان نداري؟

كوهنورد گفت: خدايا نمي توانم. نمي‌توانم.

روز بعد، گروه نجات گزارش داد كه جسد منجمد شده يك كوهنورد در حالي پيدا شده كه طنابي به دور كمرش حلقه شده بود و تنها دو متر با زمين فاصله داشت...